Ό,τι νιώθω

Με το πέρασμα των χρόνων ή γνωστή σε όλους μας διαδικάσια εξέτασης για την εισαγωγή των μαθητών στα πανεπιστιμιακά και τεχνολογικά ιδρύματα της χώρας , γνωστή και ως "Πανελλήνιες εξετάσεις" μπορέι να έχει υποστεί αλλαγές απο τις κυβερνήσεις , για ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους αλλά δεν παυεί να παραμένει το ίδιο αγχωτική και δύσκολη για τον μαθητή - υποψήφιο σπουδαστή.

Με γνώμονα πάντα την εμπειρία μου - διπλή δυστυχώς - στις πανελλήνιες εξετάσεις ως εξεταζόμενος θα προσπαθήσω να παραθέσω τα συναισθήματα που νιώθει κάποιος πρίν και μετά τις εξετάσεις σε πανελλαδικό επίπεδο του Γενικού Λυκείου.

Κατ'αρχάς, η προετοιμασία ενός υποψήφιου γίνεται πολύ πρώιμα , απο την Α' λυκειου για αρκετούς , και για τους περισσότερους - συμπεριλμβανομένων και εμένα - απο την Β' λυκείου.

Κυρίως γίνεται απο το φροντιστήριο που ο κάθε μαθητής είναι έμμεσα υποχρεωμένος να παρακολουθήσει.Υπάρχουν τα μαθήματα χαμηλής και αυξημένης βαρύτητας ανάλογα και με την κατεύθυνση του μαθητή.

Εγω προσωπικά είχα διαλέξει την τεχνολογική.Σε αυτά λοιπόν τα μαθήματα (πανέλληνίως εξεταζόμενα)οι καθηγητές του φροντιστηρίου δίνουνε περισσότερη προσοχή και είναι περισσότερο αυστηροί προς τους μαθητές "παραγκωνίζοντας" τα υπόλοιπα μαθήματα όπως η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ και η ΑΛΓΕΒΡΑ έχοντας ως στόχο και ο μαθητής αλλά και ο καθηγητής <<..τον βαθμό..>> χωρίς κάνενα απολύτως ενδιαφέρον για το αν θα αποκομμίσει κάτι ο μαθητης απο αυτά τα μαθήματα.

Βέβαια θα μου πείτε πως υπάρχουν τα μαθήματα κατευθυνσής και πως είναι πιο σημαντικά,δυστηχώς όμως αυτό είναι αναλήθές γιατί το καθένα μάθημα είναι εξίσου σημαντικό και ισότιμο.

Αυτή η νοοτροπία επικρατεί επίσης & στον "ναό της γνώσης" , το σχολείο.Εκεί οι καθηγητές όμως λόγω της θέσης τους δεν πολυασχολούνται με το μάθημα - εκτός των εξαιρέσεων αλλα γενικά είναι ο κανόνας - γατί έχουν να "αντιμετωπίσουν" 20 με 25 μαθητές και όπως λένε οι ίδιοι , και τους ειναι δύσκολο να παραδόσουν το μάθημα ετσι όπως θα θέλανε λόγω των αυξημένων μαθητών.Εν μέρει τους κατανοώ , αλλα απο την άλλη πρέπει κάθε μέρα να προσπαθείς έστω και για λίγο(που φτάσαμε;) , όταν βλέπεις όμως τις πρώτες μέρες να υπάρχει μια σεβαστή προσπάθεια απο την μεριά του καθηγητή , και μετά όλη την υπόλοιπη χρονιά αδιαφορία και "όποιος έμαθε - έμαθε" νοοτροπία , απογοητευεσε τελείως.Βέβαια ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας και οι ίδιοι οι μαθητές που με την στάση τους μερικές φορές δεν δείχνουν το σεβασμό που θα πρεπε στον καθηγητή και είναι "στον κόσμο τους" αρκετές φορές μέσα στην τάξη.Εδω όμως τίθεται το θέμα του καθηγητή , ο καθηγητής θα πρέπε να κερδίσει τον σεβασμό των μαθητών απο το πρώτο κιόλας μάθημα , γιατί όταν απο την αρχή τον χάσει , έχει χάσει κιόλας αυτομάτως και την "μπάλα".


Πως γίνεται το σύστημα να λέγεται εκπαιδευτικό όταν ο μόνος στόχος του μαθητή είναι να περάσει σε μια σχολή στο πανεπιστήμιο και μάλιστα μέσα απο ένα ψυχοφθόρονοητό ανταγωνισμό μεταξύ τους και μοναδικά πνευματικά εφόδια , τις εμπειρείες απο την 5ήμερη και τις κοπάνες απο το μάθημα για καφέ.

Οι πανελληνιες δεν είναι το πάν και η αποτυχία σε αυτές δεν σημαίνει τίποτα σπουδαίο , σπουδαίο είναι να γίνεις Άνθρωπος και να ξέρεις τι θέλεις απο την ζωή σου ,χωρίς να στο λένε συμβουλάτορες που δήθεν θέλουν το καλό σου.Υπάρχουν και άλλες λύσεις μετά τις εξετάσεις που κακώς έχουν υποβαθμίστει απο τους πολιτικούς και φυσικά απο το κοινωνικό σύνολο.

Μήπως είναι τελικά φρόνιμο να σκεφτούμε όλοι μαζί , πολιτικοί παράγοντες , εκπαιδευτές και μαθητές , ένα σύστημα που σκοπό έχει την μάθηση και την εκπαιδευση και όχι κάποιες τελικές εξετάσεις ;

Μείνετε συντονισμένοι,
Φιλικά,
vaggelakhs.


Υ.Γ. Εγώ προσωπικά μετά απο δύο ανεπιτυχείς προσπάθειες , έχω καταρτιστεί σε ένα ιδιωτικό ινστιτούτο εκπαίδευσης και ειμαι πολύ ευχαριστημένος.